Mama, Mijn Buik Doet Zeer

Maandag

"Mijn buik doet zeer."

Half acht 's ochtends. Hij staat in de gang. Schooltas op zijn rug. Maar zijn gezicht zegt iets anders.

Ik voel. Niks bijzonders. Geen koorts. Hij blijft thuis. Rond het middaguur rent hij door de tuin.

Dinsdag

"Mijn buik doet zeer."

Dezelfde gang. Dezelfde tas. Iets in me zegt: dit klopt niet. Maar wat als hij echt ziek is?

Hij blijft thuis. Weer niks aan de hand om twee uur.

Woensdag

"Mijn buik doet zeer."

En nu word ik boos. "Er is niks met je buik. Je gaat gewoon naar school."

Tranen. Protest. Ik zet hem in de auto. De hele rit is hij stil. Bij school stapt hij uit zonder me aan te kijken. Ik rijd weg met een knoop in mijn maag.

Herken je dit?

Misschien is het bij jouw kind geen buikpijn. Misschien is het hoofdpijn. Misschien is het "ik ben moe". Misschien is het een driftbui elke ochtend bij het aankleden.

En jij staat ertussen. Tussen geloven en twijfelen. Tussen meegaan en doordrukken.

Misschien herken je de frustratie. Want je leven stopt niet als je kind thuisblijft. Je hebt werk. Vergaderingen. Deadlines.

Wat ik niet zag

Die woensdagmiddag probeerde ik iets anders. Niet: "Is je buik echt zeer?" Want die vraag had hij al drie keer beantwoord.

Ik vroeg: "Wat gebeurt er op school?"

Stilte. Lang. Ik wachtte. Moeilijker dan je denkt, wachten.

"Er is een jongen."

Langzaam, met horten en stoten, kwam het verhaal. Een jongen die elke pauze iets zei. Niet groot genoeg om pesten te noemen. Maar groot genoeg voor een kind van zeven. En in de pauze stond hij alleen.

De buikpijn was echt. Zijn lichaam reageerde op iets wat zijn hoofd niet kon verwoorden. Elke ochtend als hij die schooltas zag, begon zijn maag te draaien.

Het lichaam praat

Bij jonge kinderen is het lichaam vaak sneller dan het hoofd. De hersenen zijn nog volop in ontwikkeling als het gaat om het benoemen van emoties. Ze voelen iets maar hebben niet altijd de woorden.

En dus praat het lichaam. Buikpijn. Hoofdpijn. Misselijkheid. Het zijn geen verzinsels. Het zijn signalen.

De worsteling

Wat doe je dan? Als je weet dat de buikpijn echt is maar de oorzaak niet medisch?

Je huisarts zegt: "Medisch niks aan de hand." School zegt: "Hij doet gewoon mee." Je omgeving zegt: "Alle kinderen hebben dat weleens."

Maar jij ziet je kind. Elke ochtend. In die gang. Met dat gezicht.

En je weet: er is wel iets. Maar je weet niet wat je ermee moet.

De ochtend erna stond hij weer in de gang. "Mijn buik doet zeer."

Maar dit keer wist ik: de vraag is niet of zijn buik pijn doet. De vraag is wat zijn buik me probeert te vertellen.

---

In de cursus Autonomie en Loslaten leer je hoe je de signalen van je kind leest - en ontdek je hoe je helpt met moeilijke situaties, ook als je kind de woorden nog niet heeft.