Het is zondagmiddag. Je kind zit aan de eettafel te knutselen. Stiften, papier, lijm - de hele boel ligt uitgespreid. Je hebt even tijd. Je denkt: ik ga erbij zitten.

Je pakt een stoel en gaat tegenover je kind zitten.

"Wat maak je?"

"Niks."

"Ziet er leuk uit."

"Hmm."

Stilte. Je kind kijkt niet op. Jij kijkt naar je kind. Het voelt een beetje ongemakkelijk. Na twee minuten pak je je telefoon. Het moment is voorbij.

Nu een ander scenario

Zelfde zondagmiddag. Zelfde knutselende kind. Maar dit keer ga je naast je kind zitten. Aan dezelfde kant van de tafel. Je pakt een stift en een vel papier. Je begint zelf iets te tekenen. Niks bijzonders - een huis, een boom, een auto. Zoals vroeger.

Je zegt niks.

Een minuut gaat voorbij. Twee minuten.

En dan: "Papa, kijk. Dit is een draak die pizza kan maken."

En ineens zijn jullie in gesprek. Niet omdat jij een vraag stelde. Maar omdat je naast ze ging zitten.

Wat hier gebeurt

Kinderen - en eigenlijk alle mensen - ervaren tegenover elkaar zitten anders dan naast elkaar zitten.

Tegenover voelt als een interview. Jij kijkt, zij worden bekeken. Er is druk om te presteren, om te antwoorden, om iets slims te zeggen. Vooral voor kinderen die nog niet zo goed kunnen verwoorden wat er in ze omgaat, is dat lastig.

Naast elkaar zitten verandert alles. Er is geen oogcontact-druk. Jullie kijken dezelfde kant op. Je deelt een activiteit in plaats van een vragenlijst. En in die gedeelde ruimte - in die ontspannen stilte - ontstaat er iets.

Verbinding komt niet door vragen stellen. Verbinding komt door samen iets doen.

Dit geldt trouwens niet alleen voor kleine kinderen. Pubers? Precies hetzelfde. De beste gesprekken met een tiener ontstaan in de auto, tijdens het afwassen, of terwijl je samen een bal overgooit. Nooit wanneer je ze "even wilt spreken" aan de keukentafel.

De sleutel

De meeste vaders zijn getraind om problemen op te lossen. We gaan tegenover iemand zitten, stellen vragen, zoeken naar het probleem, bieden een oplossing. Dat is wat we op ons werk doen. Dat is wat we gewend zijn.

Maar je kind is geen probleem dat opgelost moet worden. Je kind is een mens dat gezien wil worden. En soms is de beste manier om ze te zien, niet door naar ze te kijken - maar door naast ze te gaan zitten en dezelfde kant op te kijken.

Het klinkt bijna te simpel. Maar probeer het. De volgende keer dat je wilt verbinden met je kind: ga niet tegenover ze zitten. Ga naast ze zitten. Pak hetzelfde materiaal. Doe mee. En wacht.

Wat er dan komt, is niet iets wat je kunt forceren. Maar het is precies wat jullie allebei nodig hebben.

De mooiste gesprekken beginnen niet met een vraag. Ze beginnen met een gedeelde stilte.