Het is woensdagmiddag. Je kind zit op de bank. iPad op schoot. Koptelefoon op. Compleet in een andere wereld.

Je hebt een half uur geleden gezegd: "Nog tien minuutjes." Dat is vijftien minuten geleden. Je hebt het nog een keer gezegd. Geen reactie. Je staat nu in de woonkamer en je voelt het aankomen: dit wordt gedoe.

"De iPad moet nu uit."

"NEE! IK BEN BEZIG!"

En daar sta je. Met een kind dat schreeuwt. En jij hebt twee opties: harder schreeuwen, of toegeven. Toch?

Nee. Er is een derde optie.

Waarom je uitleg niet werkt

De meeste vaders doen dit: ze gaan uitleggen. "Je hebt lang genoeg gekeken. Het is niet goed voor je ogen. We hadden afgesproken dat..." En terwijl je praat, voelt je kind maar één ding: er is ruimte om te onderhandelen.

Elke zin die jij toevoegt is een deur die openblijft. Elke uitleg is een uitnodiging voor een tegenargument. En voor je het weet sta je te debatteren met iemand van zes over schermtijdregels.

Je kind luistert niet naar je argumenten. Je kind luistert naar je helderheid.

De Kort-Warm-Helder-formule

Vandaag ga je het anders doen. Met drie stappen. Drie zinnen. Meer niet.

Kort - Eén zin. Wat er gaat gebeuren. Geen uitleg. > "De iPad gaat nu uit."

Warm - Eén zin. Je laat zien dat je snapt wat je kind voelt. > "Ik snap dat je baalt."

Helder - Eén zin. Het is klaar. Geen onderhandeling. > "Het is klaar."

Dat is het. "De iPad gaat nu uit. Ik snap dat je baalt. Het is klaar."

Hoe dit eruitziet in de praktijk

Je zegt het rustig. Niet fluisterend, niet schreeuwend. Gewoon je normale stem, misschien iets lager dan normaal.

Je kind gaat huilen. Of schreeuwen. Of "JE BENT GEMEEN" roepen.

En dan doe je het moeilijkste: je voegt niks toe. Geen "Maar ik heb toch gezegd..." Geen "Als je zo doet dan..." Geen "Zie je wel, daarom mag je nooit meer..."

Je bent er. Je bent rustig. Je grens staat.

Je kunt naast je kind gaan zitten. Je kunt een hand op een schouder leggen als dat welkom is. Je kunt zeggen: "Ik ben hier." Maar je verschuift de grens niet.

Waarom dit werkt

Kort zorgt dat je kind begrijpt wat er gebeurt. Geen ruis. Geen verwarring.

Warm zorgt dat je kind voelt: papa is niet boos op mij. Papa vindt het niet erg dat ik dit vervelend vind.

Helder zorgt dat je kind weet: dit verandert niet. Ik kan stoppen met duwen.

Samen vormen ze iets dat je kind diep van binnen nodig heeft: een vader die zegt wat hij bedoelt, die snapt wat je voelt, en die niet buigt.

De opdracht

Vandaag komt er een moment - het komt altijd - waarop je een grens moet stellen. Schermtijd, snoep, naar buiten, naar bed, speelgoed opruimen, maakt niet uit.

Gebruik de formule. Kort. Warm. Helder. Drie zinnen. En dan: stilte.

Let op wat er gebeurt. Niet alleen bij je kind. Vooral bij jezelf. Hoe voelt het om te stoppen met uitleggen? Hoe voelt het om de stilte te verdragen?

Dat ongemak? Dat is de grens die je stelt. Niet alleen voor je kind. Ook voor jezelf.

Een grens stellen is niet hard zijn. Het is helder zijn. En helder zijn is liefde.