Drie Jaar Oud En De Baas Van Het Hele Huis

De banaan was verkeerd

Niet de verkeerde banaan. Dezelfde banaan. Maar ik had hem gepeld. En zij wilde hem zelf pellen.

"IK WIL HEM HEEL! MAAK HEM HEEL!"

Ik stond in de keuken met een gepelde banaan in mijn hand en mijn dochter van drie op de grond. Schreeuwend. Trappend. Rood.

Ik keek naar mijn vrouw. Zij keek naar mij. We keken allebei naar de banaan. Er was geen weg terug voor die banaan.

Het lijstje

De banaan was niet de eerste keer. Die week alleen al:

Het koekje was in tweeen gebroken. Hysterisch. Het water zat in de verkeerde beker. Hysterisch. De rode sok zat links en moest rechts. Hysterisch.

Het was elke dag iets. Soms drie keer per dag. En elke keer dacht ik: dit kan toch niet normaal zijn?

Herken je dat? Dat je naar je schreeuwend kind kijkt en denkt: is dit normaal? Of doe ik iets fout? Want andere ouders lijken dit niet te hebben.

Wat ik probeerde

Alles. Ik probeerde alles.

Afleiden. "Kijk, een hond!" Werkte soms. Maar ze trapte er steeds minder in.

Redeneren. "Maar schatje, de banaan is nu gepeld, dat kunnen we niet terugdraaien." Werkte nooit.

Negeren. Dat had ik gelezen. Maar hoe negeer je een kind dat gierend op de keukenvloer ligt?

Streng zijn. "Nu is het genoeg." Dat maakte het erger. Altijd erger.

Wat er van binnen gebeurt

Een peuterbrein is als een auto met een gaspedaal en geen rem. Het deel dat emoties voelt werkt prima. Maximaal. Honderd procent. Een gebroken koekje voelt als het einde van de wereld.

Maar het deel dat emoties remt is nog een bouwput. Pas rond het vijfentwintigste levensjaar is dat helemaal klaar.

Redeneren met een peuter midden in een driftbui is zoiets als uitleggen hoe de motor werkt tegen iemand die net uit een achtbaan stapt.

Mijn eigen driftbui

En dan is er nog iets. Iets waar weinig vaders over praten.

Op een donderdagavond, na de derde driftbui die dag, voelde ik het. Mijn eigen storm. Mijn eigen hitte.

Ik wilde schreeuwen. Ik wilde de banaan door de keuken gooien.

En toen stond ik daar, een volwassen man met een volledig ontwikkeld brein, en ik kon mijn eigen emoties nauwelijks reguleren. Hoe kon ik dat dan verwachten van iemand wier brein nog niet eens halfklaar was?

Herken je dat? Die momenten waarop je eigen driftbui net zo dichtbij is als die van je kind?

De banaan daarna

Het was weer een avond. Weer een banaan. Weer verkeerd gepeld. En weer het geschreeuw.

Maar deze keer deed ik iets anders. Ik ging naast haar zitten op de keukenvloer. Ik zei niks. Ik probeerde niks op te lossen. Ik ging gewoon zitten.

Ze schreeuwde door. Een minuut. Twee minuten. En toen, langzaam, zakte het. Ze kroop naar me toe. Pakte de gepelde banaan. En at hem op. Alsof er niks was gebeurd.

Ik zat op de keukenvloer en dacht: wat gebeurde hier? Waarom werkte dit? Ik had niks gedaan. Letterlijk niks. En dat was genoeg.

Of was het niet het zitten? Was het iets anders? Ik wist het niet. Maar ik wist dat ik het wilde snappen.

---

In de cursus Emotiecoaching voor Vaders leer je wat er in het peuterbrein gebeurt tijdens een driftbui en hoe je de kalmte terugbrengt - die van je kind en die van jezelf.