Ik Had Niks Meer Over

Het moment dat ik het wist

Mijn zoon vroeg of ik mee wilde spelen. Lego. Op de grond. Iets wat ik normaal leuk vind.

En ik voelde niks. Geen zin. Geen energie. Geen irritatie, geen vreugde. Gewoon... leeg. Alsof iemand de stekker eruit had getrokken.

Ik zei: "Straks, jongen." En ik ging op de bank zitten en staarde naar mijn telefoon zonder iets te lezen.

"Straks" werd die avond. Die avond werd morgen. Morgen werd volgende week. En hij was gestopt met vragen.

De ochtenden

Het begon met de ochtenden. Ik werd wakker en het eerste wat ik voelde was een soort zwaarte. Alsof de dag al achter me lag voordat hij was begonnen.

Opstaan. Ontbijt maken. Boterhammen smeren. Ruzie oplossen over wie welke beker krijgt. Jassen aan. Schoenen aan. De verkeerde schoenen. Andere schoenen. Fietsen. School. Werk.

En dan op werk zitten en denken: over acht uur begint het weer.

Herken je dat? Dat de dagen aanvoelen als een lopende band die je niet kunt stopzetten?

De checklist

Moe. Altijd moe. Slaap hielp niet. Acht uur geslapen en moe. Weekend hielp niet.

Prikkelbaar. Mijn zoon kauwde te hard. Mijn dochter stelde te veel vragen. Mijn vrouw zei iets over de vaatwasser en ik voelde een woede opkomen die in geen enkele verhouding stond tot de vaatwasser.

Afstandelijk. Ik was er wel, maar niet echt. Ik zat aan tafel maar hoorde niet wat ze zeiden.

En het ergste: ik voelde me schuldig over het feit dat ik niks voelde. Ik keek naar mijn kinderen en dacht: ik zou nu iets moeten voelen. Maar ik voelde niks. En dat niks was het engste.

Het verschil

Er is een verschil tussen moe zijn en op zijn. Moe zijn gaat over na een goede nachtrust. Op zijn gaat niet over. Niet na een weekend, niet na een vakantie.

Onderzoekers noemen het "parental burnout" en het treft meer vaders dan je denkt. Juist de vaders die alles willen geven. Die elke avond voorlezen, elk weekend meespelen. Die alles geven tot er niks meer over is.

De dinsdag bij de tandarts

Het was een dinsdagmiddag. Ik zat bij de tandarts in de wachtkamer. En ik voelde opluchting. Opluchting dat ik bij de tandarts zat. Dat niemand iets van me vroeg.

De tandarts zei: "U bent gespannen, ontspan uw kaak eens."

Ik realiseerde me dat ik mijn kaken de hele dag op elkaar klemde. Mijn lichaam wist wat mijn hoofd nog niet wilde weten.

Het gesprek dat ik niet had

Mijn vrouw zei: "Je bent er niet meer bij."

Ik zei: "Ik ben gewoon moe."

Maar het was niet "gewoon moe." Het was iets anders. Iets wat geen naam had in mijn vocabulaire. Want mannen zijn moe. Mannen zijn druk. Maar mannen zijn niet... dit.

Herken je dat? Niet de gedachte om te verdwijnen. Maar dat gevoel dat je even wilt verdwijnen? Vijf minuten. Een uur. Een dag waarin niemand iets van je nodig heeft?

De lege tank

Je kunt niks geven als er niks in de tank zit. Dat klinkt als een open deur. Maar de meeste vaders rijden door tot de motor vastloopt. Omdat stoppen voelt als falen. Omdat bijtanken voelt als egoistisch.

En dus geef je door. En geef je door. Tot je op een dinsdagavond op de bank zit en je zoon vraagt of je wilt spelen en je voelt niks.

Wat ik moest leren

Ik moest leren dat leeg zijn geen karakterfout is. Dat het een signaal is - net zo concreet als een brandstofmeter - dat er iets moet veranderen.

Niet in mijn kinderen. Niet in mijn situatie. In hoe ik omga met mijn eigen energie, mijn eigen grenzen.

Maar hoe vul je een tank bij die je niet eens leeg voelde worden? Hoe merk je de signalen op als je gewend bent om ze te negeren?

---

In de cursus Zelfregulatie als Vader leer je de signalen van overbelasting herkennen en hoe je je zenuwstelsel weer in balans brengt - zodat je weer kunt geven vanuit overvloed in plaats van uit een lege tank.